De koning van RPG's, Final Fantasy

De Final Fantasy-anthologie begon in 1987, toen de eerste titel in de serie werd uitgebracht op de NES en Famicom. Het spel was direct geïnspireerd door Dungeons & Dragons en bevatte een innovatief maar klassiek systeem. Het werd een nieuwe klassieker, een onmisbare referentie in de wereld van videogames en gaf aanleiding tot talloze variaties en aanpassingen die vandaag de dag nog steeds actueel zijn.

Het klassensysteem

De eerste Final Fantasy werd uitgebracht in december 1987. Het werd gemaakt door Hironobu Sakaguchi voor uitgever Square. Het bood spelers de kans om zich onder te dompelen in een fantasiewereld, bevolkt door draken en tovenaars, en een team van vier helden te leiden in een strijd tegen de duisternis.

De grootste aantrekkingskracht van de titel was de mogelijkheid om helden te combineren. Hoewel elk personage geen verhaal of persoonlijkheid had, konden spelers ze de eigenschappen geven die ze wilden. Zo konden spelers aan het begin van het spel een team samenstellen waarvan elk lid tot een van de zes basisklassen behoorde:

Elk personage kan dan evolueren naar een krachtigere vorm: respectievelijk paladijn, ninja, meester, witte magiër, zwarte magiër en rode magiër.

Hoewel deze lijst lijkt te suggereren dat de monnik en de zwarte magiër inferieur zijn, heeft elk van hen in werkelijkheid een belangrijk evolutionair voordeel. De meester kan meer schade toebrengen dan de krijger, terwijl de zwarte magiër Flare heeft, de krachtigste spreuk tegen de eindbaas.

Het is een echt strategiespel, met 54 mogelijke combinaties voor het team van helden. Met de juiste combinaties kunnen spelers het team aanpassen aan hun speelstijl en de ideale aanvulling ontdekken om de wereld te verkennen, tegen de verschillende wezens te vechten (Bahamut, Bikke, Garland, Kraken of Tiamat de winddemon) en vervolgens tegen de eindbaas, Chaos genaamd en vermoedelijk de laatste vorm van de krijger Garland.

Een eindeloze serie

Final Fantasy is een anthologie, wat betekent dat elk opus een verhaal heeft dat losstaat van zijn voorgangers. Natuurlijk heeft elk spel veel gemeen met de anderen, maar elk verhaal kan zonder enige voorkennis worden aangepakt.

Final Fantasy VII markeerde een belangrijk keerpunt in de serie in 1997, met de overstap naar 3D op het PlayStation-platform. Het betekende ook de overwinning van Sony's console voor dit type spel, aangezien de CD-technologie het mogelijk maakte om filmische scènes te integreren, iets wat onmogelijk was op de Nintendo 64 en de bijbehorende cartridges. Ondanks de technische kwaliteiten van deze laatste (geen laadtijden, echte 3D-diepte op de Z-as, nauwkeurige positieberekeningen), gaf de uitgever de voorkeur aan de visuele weergave van de PS.

Voor het Europese publiek is dit ook een revolutie, want Final Fantasy VII is de eerste van de core-serie die op het oude continent verkrijgbaar is. Tot nu toe moesten spelers het doen met een spin-off, Mystic Quest Legend.

Het Europese publiek heeft echter een heel andere versie van de basisgames ontdekt. Final Fantasy VII speelde zich af in een meer sciencefictionachtig universum: de groep helden bestond uit milieuactivisten die de plannen van Shinra moesten dwarsbomen, een machtig bedrijf dat de levensenergie van de planeet uitputte.

We moesten tot Final Fantasy IX wachten om het Heoric Fantasy-universum van de begindagen te herontdekken.

Eén spel, één soundtrack

Hoewel de verhalen van de verschillende games zeer uiteenlopend zijn, valt één terugkerend element op. Dat is de muziek van componist Nobuo Uematsu. Hij moest een extreem simplistische melodie componeren voor de NES, vooral voor het titelscherm. Hij componeerde een reeks adagio's (stijgende en dalende noten met een bepaalde harmonie).

Deze ongelooflijk simplistische muziek wekte een dromerig gevoel op bij de spelers en hielp hen op te gaan in een fantasiewereld. De muziek is echt geniaal, gecomponeerd in slechts 30 minuten, maar keer op keer gebruikt in een veelheid aan variaties (opera, symfonie, pop, elektronisch, enz.).

Gemengd succes in de bioscoop

Er zijn een paar films gemaakt op basis van Final Fantasy. De eerste echte bioscoopfilm, "Final Fantasy: Creatures of the Mind", werd uitgebracht in 2001, met CGI-acteurs. De film was duur en viel niet in de smaak bij het publiek, waardoor uitgever Square fuseerde met rivaal Enix om zichzelf financieel te redden.

Het populairdere Final Fantasy VII: Advent Children, geregisseerd door Tetsuya Nomura, werd uitgebracht in 2005 en 2006. Het is een vervolg op de gebeurtenissen in het beroemde videospel uit 1997.

Vind je favoriete personages zoals Cloud Strife, Yuna of zelfs de grote schurken zoals Sephiroth in onze geekwinkel voor de Final Fantasy-franchise.