Presentatie van de shōjo manga

Shōjo manga is gericht op een jong vrouwelijk publiek, tussen de late kindertijd en de vroege volwassenheid, en is een zeer populaire categorie in Japan, evenals in vele andere landen. Dit type manga gebruikt vaak bepaalde specifieke codes en stilistische effecten, en komt voor in zeer succesvolle films en animatieseries.

Vrouwelijke manga of manga voor vrouwen?

Allereerst lijkt het nuttig om bepaalde dubbelzinnigheden te vermijden. In de populaire westerse cultuur is het inderdaad gebruikelijk om zich shōjo manga voor te stellen als kleine roze strips, die verhalen over meisjes vertellen.

In werkelijkheid is shōjo manga niet gebonden aan een strikte code. Het is gewoon een categorie manga waarvan het doelpubliek voornamelijk bestaat uit meisjes van 8 tot 18 jaar. Zowel jongvolwassen vrouwen (18-25) als jongens en jonge mannen kunnen zich evengoed voor deze manga's interesseren, want niets is bedoeld om hen uit te sluiten. Net zoals meisjes van DBZ houden, kunnen jongens gefascineerd zijn door Sailor Moon.

Zo onderscheidt shōjo zich van andere categorieën manga, die we kunnen beschouwen als marketingsegmenten. Zijn mannelijke tegenhanger is shonen, gericht op jongens van 8 tot 18 jaar, terwijl zijn volwassen equivalent josei is, gericht op vrouwen ouder dan 16 jaar. Jongere vrouwelijke lezers kunnen zich aangetrokken voelen tot kodomo, de categorie van manga gericht op een publiek jonger dan 10 jaar, maar zonder onderscheid naar geslacht.

Ontdek al onze collecties in onze manga shop.

Waar komt de naam shōjo vandaan?

Ook hier moeten we ons openstellen. Naar Japan gaan en meisjes en jonge vrouwen aanspreken door ze shōjo te noemen zal ons niet ver brengen. In het Japanse spraakgebruik worden meisjes "onna no ko" genoemd.

In werkelijkheid werd de naam shōjo in het Meiji-tijdperk (eind 19e, begin 20e eeuw) gebruikt om te verwijzen naar jonge meisjes die geleidelijk de huwbare leeftijd bereikten. Ze werden geassocieerd met kwaliteiten van onschuld en zuiverheid, en vooral als schattig ervaren. Na de Eerste Wereldoorlog begonnen sommige Japanse meisjes en vrouwen zich te emanciperen door de westerse mode te volgen, en werden ze "moga" genoemd, voordat ze tegen het einde van de 20e eeuw "gyaru" werden.

Wat de term shōjo betreft, die werd overgenomen door de amusementsindustrie, en dus vooral de manga, om er een echt marketingobject van te maken. Shōjo manga nam toen een meer onschuldige stijl aan, aantrekkelijk dankzij schattige personages, die een zekere onschuld benadrukten... en vervolgens alles met een zekere overdreven tweede graad, waar alleen Japan het geheim van heeft, ondermijnen.

Evolutie van shōjo manga

Oorspronkelijk had zich een shōjo literaire trend ontwikkeld die precies gericht was op dit publiek van jonge meisjes die als onschuldig werden beschouwd. Het eerste tijdschrift, Shōjo-kai, werd gelanceerd in 1902. Het was nog geen manga maar geïllustreerde romans (shōjo shōsetsu) en gedichten. De creatieve beweging sloot zich toen aan bij de jojōga lyrische schilderkunst en begon zich te storten op manga voor meisjes. De eerste grote creatieve inspanning in shōjo manga kwam in de jaren 1950, toen vrouwelijke mangaka's zoals Hideko Mizuno en Masako Watanabe verschenen. Deze vrouwen zorgden er vooral voor dat de shōjo manga heldin uit haar passiviteit kwam en een actievere rol ging spelen.

Moderne ontwikkelingen in shōjo

De categorie shōjo is geëvolueerd in verschillende subcategorieën, zoals blijkt uit het assortiment in onze geekshop, die elk hun doelgroep vinden en iets bijdragen aan de maatschappij. Dit geldt vooral voor yaoi, een genre manga met voornamelijk liefdesverhalen tussen jonge homoseksuele mannen. Het is contra-intuïtief, maar het doelpubliek van yaoi is inderdaad het jonge vrouwelijke publiek, waardoor het een subcategorie van shōjo is. Met yaoi kunnen jonge meisjes de strenge maatschappelijke normen verwerpen en hun perceptie van gender versoepelen.

Tegenwoordig zijn in het Westen de populairste shōjo manga's Maid Sama, Fruits Basket en Ao Haru Ride. Er zijn nog vele andere, zoals Nana, Last Game of Black Bird. Natuurlijk hebben we allemaal wel eens van Sailor Moon gezien of gehoord dankzij het enorme succes van de anime-serie. Voor de ouderen: de in Frankrijk en Franstalig België hyperpopulaire animatieserie "Juliette, je t'aime" behoort eigenlijk tot het seinen-genre. Het is een (zeer) verwesterde bewerking van de manga La Maison Ikkaku, die inderdaad een seinen is, en dus gericht op een jong volwassen mannelijk publiek. Kom ons bezoeken in onze beeldjes- en merchandisingwinkel.