LE MYTHE SAINT SEIYA - AU PANTHEON DU MANGA

De ridders van de dierenriem. Onder deze naam, die vandaag de dag een diep gevoel van nostalgie uitstraalt, maakte Frankrijk onbewust kennis met wat het Saint Seiya-fenomeen zou worden.

Voor degenen die het ontdekten toen het voor het eerst werd uitgezonden op televisie in 1988, is de geanimeerde bewerking ontegenzeggelijk een van de films die zijn sporen nalaat. Naast de mythologische context, de fascinatie van de sterrenbeelden en het charisma van de personages, die zowel mannelijke als vrouwelijke kijkers wisten te boeien, pleitte deze tekenfilm nooit voor zinloos geweld, maar juist voor de edelste morele waarden. Overstijgend door een soundtrack die emoties van een zeldzame intensiteit overbrengt, hadden de oprechte offers van deze ridders die alles deden om hun godin te dienen niets te maken met wat het kleine scherm op dat moment uitzond.

In de afgelopen dertig jaar is Saint Seiya niet gestorven. Het heeft overleefd waar zoveel anderen werden geboren en stierven uit, als sterren. Het sterrenbeeld Pegasus is gegroeid terwijl de man die het liet schitteren het risico heeft genomen om het te zien metamorfoseren in de handen van nieuwe generaties auteurs. Hoe lang zullen de ridders van de dierenriem ons nog kunnen ontroeren in naam van Athena's grootsheid? Een heel boek zal niet genoeg zijn om deze geschiedenis terug te vinden en haar een oprecht eerbetoon te brengen namens al diegenen die altijd gepassioneerd zijn gebleven door deze prachtige serie.